1زمینه: داشتن حساسیت اخلاقی یکی از عناصر لازم برای رعایت اصول اخلاقی در امر مراقبت پرستاری است. اما به سبب برخی موانع، گاهی پرستاران حساسیت اخلاقی کافی را ندارند و نوعی سردرگمی و گاهی کم توجهی در مواجهه با موضوعات اخلاقی در مراقبت از بیمار در آن ها ظهور می یابد که ممکن است منجر به مراقبت پرستاری فراموش شده گردد. مراقبت های پرستاری فراموش شده اشاره به مراقبت هایی دارد که حذف شده و یا به تأخیر افتاده باشد که کیفیت و ایمنی مراقبت را تحت تأثیر قرار می دهد. روش :در این مطالعه مقطعی از نوع توصیفی-تحلیلی، تعداد 217 پرستار به روش خوشه ای از بیمارستان های خصوصی و دولتی شهر تهران در سال 1403 انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه مراقبت پرستاری فراموش شده و پرسشنامه حساسیت اخلاقی پرستاران جمع آوری شد. آنالیز داده ها با نرم افزار SPSS نسخه 22 و ضریب همبستگی اسپیرمن، آزمون T-test، در سطح معناداری 0.05 انجام شد. یافته ها: میانگین حساسیت اخلاقی در بین پرستاران بالینی 59.93 با انحراف معیار 10.28 می باشد که نشان می دهد پرستاران دارای سطح متوسطی از حساسیت اخلاقی هستند. بیشترین نمره حساسیت اخلاقی پرستاران در بعد میزان آگاهی از نحوه ارتباط با بیمار و کمترین نمره حساسیت اخلاقی پرستاران در بعد میزان دانش حرفه ای می باشد. میانگین مراقبت پرستاری فراموش شده 37.15 با انحراف معیار 10.66 می باشد. این میانگین نمره 37.15 در مقیاسی که از 24 تا 96 متغیر است، نشان دهنده این است که وضعیت مراقبت پرستاری فراموش شده در سطح نسبتاً پایینی قرار دارد. بیشترین میانگین نمره مراقبت پرستاری فراموش شده مربوط به شرکت در کنفرانس های علمی با میانگین 2.03 و نظارت بر آماده کردن غذا برای بیماری که خودش می تواند غذا بخورد با میانگین 1.86 می باشد. کمترین میانگین نمره مراقبت پرستاری فراموش شده مربوط به کنترل قند خون با گلوکومتر با میانگین 1.21 و ثبت کامل اطلاعات ضروری بیمار با میانگین 1.3 می باشد. . نتایج نشان می دهد که بین حساسیت اخلاقی و مراقبت پرستاری فراموش شده ارتباط معنی دار و معکوسی برقرار است(p-value < 0.001, r = -0.248). نتیجه گیری:اگرچه پرستاران از سطوح قابل قبولی از حساسیت اخلاقی برخوردار هستند، اما این سطح از حساسیت اخلاقی برای ارائه مراقبت کامل از بیمار کافی نیست، زیرا همچنان شاهد سطوحی از مراقبت های پرستاری از دست رفته هستیم. بنابراین ارتقای هرچه بیشتر حساسیت اخلاقی در میان پرستاران می تواند جزئی از اولویت های سیستم پرستاری قرار گیرد.

1سابقه و هدف:  مراقبت پرستاری فراموش شده، یک نگرانی جهانی است. مدیران پرستاری، با استفاده از مهارت های رهبری، نقش برجسته ای در پیشگیری از مراقبت پرستاری فراموش شده دارند. یکی از رویکردهای رهبری، رهبری اخلاقی است. این مطالعه با هدف تعیین تأثیر رهبری اخلاقی درک شده توسط پرستاران بر مراقبت پرستاری فراموش شده در سال 1400 انجام شده است. مواد و روش ها:  در این مطالعه توصیفی همبستگی، 230 پرستار شاغل در بخش های مختلف داخلی و جراحی به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای نسبتی از دو بیمارستان وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسش نامه مشخصات دموگرافیک، پرسش نامه رهبری اخلاقی در پرستاری و مراقبت پرستاری فراموش شده بود. داده ها با نرم افزار SPSS نسخه 16 و با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی در سطح معناداری کمتر از 0. 05 تحلیل شد. یافته ها:  میانگین نمره مراقبت پرستاری فراموش شده (2. 83±47. 54) و رهبری اخلاقی درک شده (10. 75 ± 109. 08) بود. بیشترین مراقبت پرستاری فراموش شده در حیطه ارزیابی مربوط به «تمرکز بر ارزیابی مجدد بیمار بر اساس شرایط بیمار»، در حیطه مداخلات-نیازهای فردی مربوط به «حمایت عاطفی از بیمار و خانواده»، در حیطه مداخلات-مراقبت پایه مربوط به «نظارت بر غذا دادن به بیمار قبل از اینکه سرد شود» و در حیطه برنامه ریزی مربوط به «شرکت درکنفرانس های بین رشته ای مراقبت از بیمار» بود. نتایج نشان داد که بین رهبری اخلاقی درک شده توسط پرستاران و مراقبت پرستاری فراموش شده ارتباط معکوس و معناداری وجود دارد (0. 05>P). نتایج آزمون رگرسیون نشان داد که از بین ابعاد رهبری اخلاقی، بعد اخلاق مداری می تواند به عنوان پیش بینی کننده منفی مراقبت پرستاری فراموش شده در نظر گرفته شود. نتیجه گیری:  اجرای رهبری اخلاقی یکی از راهبردهای عملی برای کاهش مراقبت های پرستاری فراموش شده است. مشارکت و عملکرد مدیران پرستاری در این فرآیند برای یک نتیجه موفقیت آمیز حیاتی است

زمینه: مراقبت های پرستاری فراموش شده به تمام جنبه های مراقبت های پرستاری مورد نیاز بیمار اشاره دارد که فراموش شده یا با تأخیر انجام شده است. یکی از عوامل مؤثر بر بروز مراقبت پرستاری فراموش شده سلامت عمومی پرستاران است. این مطالعه با هدف تعیین ارتباط مراقبت پرستاری فراموش شده و سلامت عمومی در میان پرستاران بخش اورژانس بیمارستان های دانشگاهی استان البرز انجام شد. روش کار: در این مطالعه مقطعی، داده ها از 228 نفر از پرستاران شاغل در بخش اورژانس بیمارستان های دانشگاه علوم پزشکی البرز از اسفند 1402 لغایت اردیبهشت 1403 جمع آوری شد. ابزار مورد استفاده برای جمع آوری اطلاعات پرسشنامه متشکل از دموگرافیک، سلامت عمومی (12-GHQ) و وظایف پرستار بخش اورژانس (ابلاغ معاونت پرستاری وزارت مطبوع) بود. یافته ها: میانگین سنی پرستاران 34/10 سال بود و اکثریت آنها زن (%84/2) و در اورژانس عمومی (%57) بیمارستان ها شاغل بودند. میانگین و انحراف معیار مراقبت پرستاری فراموش شده و سلامت عمومی پرستاران به ترتیب 19/4±43/18 و 3/5±18/34 بود. در بررسی متغیر سلامت عمومی پرستاران بیشترین میانگین و انحراف معیار مربوط به تحت استرس بودن آنها (0/68±2/25)بود و بیشترین میانگین مراقبت فراموش شده مربوط به «حمایت عاطفی بیمار و همراهانش» (1/22±2/69)  بود. در بررسی ارتباط بین متغیرهای دموگرافیک، شغلی و سلامت عمومی با مراقبت پرستاری فراموش شده، تنها متغیر سن ارتباط منفی و معناداری داشت (P=0/02 ß=-0/196). نتیجه گیری: از آنجاییکه پرستاران به دلیل فشار کاری بالا برای انجام وظایف محوله مراقبت های پرستاری را الویت بندی می کنند، برای کاهش بروز مراقبت فراموش شده پیشنهاد می شود با برنامه ریزی و تقسیم کار مناسب بین پرستاران و بررسی سایر علل تاثیرگذار از فراموشی سهوی و یا عمدی مراقبت های پرستاری پیشگیری شود.

زمینه و هدف: مراقبت های پرستاری فراموش شده از عواقب دوران همه گیری کووید-19 می باشد. از طرفی شجاعت اخلاقی از مولفه های مهمی است که بر کیفیت مراقبت های پرستاری تاثیر می گذارد. مطالعه حاضر با هدف تعیین ارتباط مراقبت های پرستاری فراموش شده و شجاعت اخلاقی پرستاران در دوران پاندمی کووید-19 انجام شد. روش کار: این مطالعه توصیفی همبستگی با مشارکت 380 پرستار شاغل در بیمارستان های آموزشی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شهر همدان صورت گرفت. نمونه ها به روش تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار مورد مطالعه شامل پرسشنامه شجاعت اخلاقی سکرکا و مراقبت های پرستاری فراموش شده کالیش و ویلیامز بود. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار STATA-16 و آزمون های ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی انجام گردید. سطح معنی داری آزمون های آماری، کمتر از 5 0/0 در نظر گرفته شد. یافته ها: میانگین نمرات مراقبت های پرستاری فراموش شده و شجاعت اخلاقی پرستاران به ترتیب 10/73± 85/51 و 14/44±78/30 بود. بین مراقبت های پرستاری فراموش شده و شجاعت اخلاقی، همبستگی منفی و معنی داری وجود داشت (0/001

زمینه و هدف: به تأخیرافتادن یا فراموش شدن مراقبت های پرستاری، می تواند با عوارض جدی، مرگ و میر و نارضایتی بیماران، اعضای خانواده و مدیران همراه باشد. روابط پرستار و پزشک نقش مهمی در مدیریت مراقبت های پرستاری فراموش شده ایفا می کند. این مطالعه، با هدف بررسی رابطه بین پزشک و پرستار در پیش بینی مراقبت پرستاری فراموش شده در پرستاران بخش مراقبت ویژه انجام شد. روش ها: این مطالعه توصیفی-مقطعی با نمونه گیری به روش سرشماری در سال 1402 از 7 بهمن تا 16 اسفند بر روی 180 پرستار شاغل در بخش های مراقبت ویژه بیمارستان های دولتی شهری در شمال ایران انجام شد. ابزار پژوهش پرسشنامه دو بخشی شامل بررسی مراقبت های پرستاری فراموش شده کالیش، ویژگی محیط کار پرستاری و فرم مشخصات جمعیت شناختی است. ابعاد پرسش نامه ویژگی محیط کار شامل مشارکت پرستاران در امور بیمارستانی، مبانی و اساس پرستاری برای کیفیت مراقبت، توانایی مدیریت پرستار، رهبری و پشتیبانی پرستاران، نیروی انسانی و کفایت منابع و روابط پزشک و پرستار بود. روایی پرسش نامه ها در مطالعات قبلی در ایران مورد تأیید قرار گرفته و پایایی آن نیز قابل قبول بود. داده ها با استفاده از تحلیل رگرسیون خطی چندگانه و ساده تحلیل شدند. یافته ها: تعداد 180 پرستار شاغل در بخش های مراقبت ویژه با میانگین سنی 7/37 ± 32/99 سال که بیشتر آنها زن و دارای تحصیلات کارشناسی بودند، در مطالعه شرکت کردند. تحلیل رگرسیون تعدیل شده نشان داد، متغیرهای «مبانی و اساس پرستاری برای کیفیت مراقبت» (0/955-=B  و 0/019=P ) و «روابط پزشک و پرستار» (3/740 =B  و 0/001>P) به میزان 19/3 درصد مراقبت پرستاری فراموش شده در پرستاران بخش های مراقبت ویژه را پیش بینی کردند. نتیجه گیری: نتیجه این مطالعه نشان داد، رابطه حرفه ای خوب پزشک و پرستار می تواند سبب افزایش مراقبت های پرستاری فراموش شده شود. یافته ها نشان می دهد که مدیریت و سیاست مراقبت های بهداشتی باید بر روابط حرفه ای پرستار و پزشک، بهبود محیط های کاری برای کاهش مراقبت های پرستاری فراموش شده و بهبود نتایج بیمار تمرکز کند. جستجوی علل احتمالی، نیاز به مطالعه بیشتر دارد.

زمینه و هدف مراقبت پرستاری جزء اساسی خدمات بهداشتی درمانی است. مراقبت های پرستاری فراموش شده مفهومی جدید است که اشاره به مراقبت هایی دارد که حذف و یا به تاخیر افتاده باشد. هدف این مطالعه تعیین مراقبت های پرستاری فراموش شده و عوامل مرتبط با آن از دیدگاه پرستاران دانشگاه علوم پزشکی کرمان در سال 1396 است. روش بررسی در این مطالعه توصیفی از نوع مقطعی 300 پرستار شرکت کردند. از پرسشنامه های مراقبت پرستاری فراموش شده و عوامل مرتبط جهت جمع آوری اطلاعات استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 20 و شاخص های مرکزی و پراکندگی صورت گرفت. یافته ها میانگین نمره مراقبت های پرستاری فراموش شده 7/41± 32/28 بود که از حد میانه پرسشنامه پایین تر است. بیش ترین میانگین مراقبت پرستاری فراموش شده به «شرکت در کنفرانس های بین رشته ای مراقبت از بیمار» اختصاص یافته و بیش ترین میانگین عوامل مرتبط با مراقبت فراموش شده به «حجم فعالیت های مربوط به پذیرش و ترخیص بیماران» اختصاص یافته است. نتیجه گیری میزان مراقبت پرستاری فراموش شده در مطالعه حاضر از حد میانه پایین تر بود که می توان با مدیریت مناسب سطح آن را پایین تر آورد. همچنین با کم کردن حجم کار مراقبان عوامل ایجاد کننده مراقبت پرستاری فراموش شده را کاهش داد.

زمینه و هدف: شیوع بحران کووید 19 موجب وارد آمدن فشار بی سابقه ای به سیستم های بهداشتی سراسر جهان شد. مراقبت فراموش شده به عنوان مراقبتی است که مورد نیاز بیمار بوده ولی انجام نشده و کیفیت و ایمنی مراقبت را تحت تاثیر قرار می دهد. مطالعه حاضر با هدف بررسی میزان و علل مراقبت های پرستاری فراموش شده در مراقبت از بیماران مبتلا به کووید 19 بستری در بخش های مراقبت ویژه بیمارستان های شهرستان سقز و دیواندره انجام شد. روش ها: این پژوهش یک مطالعه توصیفی مقطعی است که در سال 1400 بر روی 110 نفر پرستار شاغل در بخش های مراقبت ویژه کووید 19 انجام شد. برای گردآوری اطلاعات از پرسشنامه مشخصات جمعیت شناسی و پرسشنامه های مراقبت فراموش شده استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار STATA نسخه 12 و آزمون های من ویتنی، کروسکال والیس و ضریب همبستگی اسپیرمن تحلیل شد. یافته ها: میانگین نمره مراقبت های پرستاری فراموش شده در بخش های مراقبت ویژه کووید 19 (20/24) 18/55 بود. شایع ترین مراقبت های پرستاری فراموش شده کنترل اشباع O2 بیمار (75/18 درصد)، ثبت کامل اطلاعات ضروری بیمار (86/17 درصد) بود. بیشترین درصد عوامل مرتبط مراقبت پرستاری فراموش شده به کمبود کارکنان پرستاری (61/86 درصد) اختصاص یافت. شایع ترین علل مراقبت های پرستاری فراموش شده هم به ترتیب کمبود کارکنان پرستاری (61/86 درصد)، کمبود نیروی کمکی یا منشی (77/74 درصد) و حجم زیاد فعالیت های مربوط به پذیرش و ترخیص بیماران (66/67 درصد) گزارش شد. نتیجه گیری: درصد بالایی از مراقبت های پرستاری در بخش های مراقبتی ویژه کووید 19 تحت تاثیر عواملی نظیر کمبود کارکنان پرستاری، اضافه کاری اجباری خارج از تحمل پرستار از دست می رود. مدیران پرستاری می توانند با در نظرگرفتن عوامل مرتبط، مداخلات مناسب را برای حمایت از نقش حرفه ای پرستاران در طول همه گیری ایجاد کنند.

زمینه و هدف: پرستاران بخش­های مراقبت ویژه به دلیل بار کاری بالا، وظایف محوله خود را اولویت­بندی میکنند که می­تواند منجر به فراموش شدن برخی مراقبتها شود. از طرفی ثبت دقیق این فعالیتهای مراقبتی بسیار پیچیده و زمان­بر بوده و ممکن است بر ارائه مراقبت کامل اثرگذار باشد. لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین کیفیت ثبت گزارشات پرستاری و ارتباط آن با مراقبت فراموش شده در پرستاران بخشهای مراقبت ویژه نوزادان شهر تبریز انجام گرفت. روش: این مطالعه توصیفی همبستگی در سال 1401، به روش تمام شماری روی 151 پرستار شاغل در بخش های مراقبت ویژه نوزادان بیمارستان های الزهرا، مردانی آذر و طالقانی تبریز، انجام گرفت. ابزار گردآوری داده ­ها، پرسشنامه های کیفیت ثبت گزارش پرستاری و مراقبت فراموش شده تابس کالی بود. آنالیز داده ها با آمار توصیفی، آزمونهای همبستگی اسپیرمن و تی در نرم افزار SPSS-26 انجام شد. یافته ­ها: میانگین نمره کل کیفیت ثبت گزارشات پرستاران، 8/69±56/19 بود. بیشترین مراقبتهای کاملاً فراموش شده، «مشارکت دادن والدین در مراقبت از نوزاد» و «آموزش والدین درباره مراقبت در منزل» بود. تعداد 12 مراقبت با کیفیت ثبت پرستاران ارتباط معنیدار داشتند (0/05> p). از این بین، «رعایت اصول صحیح دارو دادن»، «انجام دستورات دارویی در زمان تعیین شده» و «رعایت احتیاطات کنترل عفونت» بیشترین ضریب همبستگی را دارا بودند (0/001> p). نتیجه­ گیری: از نظر پرستاران بخشهای مراقبت ویژه نوزادان، کیفیت ثبت­های پرستاری بالاتر از سطح متوسط بوده و بیشتر مراقبت­ها بطور کامل انجام می­شود. در ثبتهای با کیفیت بالاتر، فراموشی مراقبتها کمتر میباشد. با توجه به اینکه در بخش مراقبت ویژه نوزادان جزئیات مراقبتی بسیار زیاد است، ثبت دقیق آنها می­تواند در کاهش فراموشی مراقبتها مهم ­باشد.

زمینه و هدف: مراقبت های پرستاری فراموش شده شامل تمام جنبه های جزیی و کلی مراقبت های مورد نیاز بیمار است که مورد فراموش قرار گرفته یا به تاخیر افتاده است. این مطالعه با هدف تعیین مراقبت فراموش شده و عوامل مرتبط با آن در پرستاران مراکز آموزشی-درمانی اردبیل و خلخال در سال 1399 انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی-تحلیلی است که روی 414 نفر از پرستاران مراکز آموزشی-درمانی اردبیل و خلخال که با روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند، انجام گرفت. ابزار جمع آوری داده ها، پرسشنامه های مراقبت پرستاری فراموش شده کالیش و عوامل مرتبط با آن بود. داده ها پس از جمع آوری با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و آزمون های آماری تی تست، کای اسکویر، همبستگی پیرسون و من ویتنی تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: میانگین نمره کل مراقبت های پرستاری فراموش شده 9/68± 40/47 بود و بیشترین میانگین نمره مراقبت فراموش شده به «چرخاندن بیمار هر 2 ساعت یک بار» اختصاص داشت. مهمترین عامل در مراقبت فراموش شده، «در دسترس نبودن داروها در مواقع لزوم» بود. بین دیدگاه پرستاران شهرهای اردبیل و خلخال در زمینه مراقبت پرستاری فراموش شده و عوامل مرتبط با آن، تفاوت آماری معنی داری وجود نداشت. نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان داد که وضعیت مراقبت های پرستاری فراموش شده در حد متوسط می باشد که می توان با برنامه ریزی و مدیریت اصولی، وضعیت را بهبود بخشید. همچنین در دسترس نبودن تمام داروهای مورد نیاز بیماران، عامل اصلی مرتبط در مراقبت پرستاری فراموش شده می باشد که با مدیریت منابع مالی می توان دارو و تجهیزات مورد نیاز بیماران را فراهم ساخت. به نظر می رسد تامین داروهای مورد نیاز بیماران، نقش اساسی در کاهش مراقبت های فراموش شده خواهد داشت.

پیش زمینه و هدف: انطباق پذیری شغلی، توانایی سازگاری با شرایط کاری است که در مشاغل مختلف ازجمله پرستاری اهمیت دارد. عدم انطباق پذیری شغلی می تواند کیفیت مراقبت پرستاری را تحت تأثیر قرار دهد، به ویژه در بخش های ویژه که مراقبت های پرستاری پیچیده و حیاتی هستند. هدف این مطالعه تعیین ارتباط بین انطباق پذیری شغلی و مراقبت های پرستاری فراموش شده در پرستاران بخش مراقبت های ویژه بود. مواد و روش ها: این مطالعه توصیفی-تحلیلی بر روی 220 پرستار شاغل در بخش مراقبت های ویژه مراکز آموزشی درمانی شهر ارومیه در سال 1403 انجام شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه های مشخصات جمعیت شناختی، انطباق پذیری شغلی ساویکاس و مراقبت های پرستاری فراموش شده کالیش جمع آوری گردید. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیلی در نرم افزار SPSS تجزیه وتحلیل شدند. یافته ها: میانگین سن پرستاران 36٫52 ± 6٫34 سال بود. اکثر پرستاران (48٫6٪) دارای سابقه کاری 1 تا 5 سال در بخش ویژه بودند. میانگین انطباق پذیری شغلی 86٫85 ± 13٫08 و مراقبت های پرستاری فراموش شده 39٫25 ± 10٫64 در حد متوسط بود. ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که بین انطباق پذیری شغلی و مراقبت های پرستاری فراموش شده ارتباط منفی و معنی داری وجود دارد (001/0P<، 426/0-=r). بحث و نتیجه گیری: نتایج نشان داد که انطباق پذیری شغلی با مراقبت های پرستاری فراموش شده در پرستاران بخش مراقبت های ویژه ارتباط منفی دارد. به عبارتی، هرچه انطباق پذیری شغلی بالاتر باشد، مراقبت های پرستاری فراموش شده کمتر است. توجه به انطباق پذیری شغلی پرستاران و مداخلاتی برای بهبود آن می تواند به کاهش مراقبت های پرستاری فراموش شده کمک کند.